மண் அளந்தமால் +கருங்கடலே என் நோற்றாய்!

நான்ற முலைத்தலை நஞ்சுண்டு, உறிவெண்ணெய்
தோன்றவுண் டான்வென்றி சூழ்களிற்றை - ஊன்றி,
பொருதுடைவு கண்டானும் புள்ளின்வாய் கீண்டானும்,
மருதிடைபோய் மண்ணளந்த மால்.

 

இப்பாடலுக்கு  சரியாக  விளக்கம் அறிய இயலவில்லை/...முழுதும் அறிந்து  இடுவதற்கு அரங்கன் அருள் செய்யவேண்டும்

 

 

்  தொடர்வது  இந்தப்பாசுரம்

 

 

 

மாலுங் கருங்கடலே என்நோற்றாய், வையகமுண்

டாலின் இலைத்துயின்ற ஆழியான், - கோலக்

கருமேனிச் செங்கண்மால் கண்படையுள், என்றும்

திருமேனி நீதீண்டப் பெற்று.

வையகம்	-	இவ்வுலகத்தை யெல்லாம்
உண்டு	-	(பிரளயம் கொள்ளாதபடி) திருவயிற்றினுள்ளே வைத்து
ஆலின் இலை	-	ஆலந்தளிரிலே
துயின்ற	-	சயனித்துக் கொண்டவனும்
ஆழியான்	-	திருவாழியை யுடையவனும்
கோலம் கரு மேனி	-	அழகிய கறுத்த திருமேனியையுடையவனும்
செம் கண்	-	செந்தாமரைக் கண்ணனுமான
மால்	-	எம்பெருமான்
கண்படையுள்	-	உறங்குகையில்
என்றும்	-	எப்போதும்
திருமேனி	-	அவனுடைய திருமேனியை
தீண்ட பெற்று	-	ஸ்பர்சிக்கப்பெற்று
மாலும்	-	(அந்த ஸ்பர்ச ஸுகத்தினால்) மயங்கிக்கிடக்கிற
கரு கடலே	-	கரிய ஸமுத்ரமே!
நீ என் நோற்றாய்	-	(இந்தப் பாக்கியம் உனக்குக் கிடைக்குமாறு) நீ என்ன நோன்பு நோற்றாயோ?

 

நீலக்கடலும் மால் பள்ளி கொள்வதால் கருங்கடல் ஆனதுபோலும்.. கம்பராமாயணத்திலும்  ஒரு பாடலில் கருங்கடலில்  பள்ளிகொண்டு என்ற சொல் வரும் இன்னமும் சரியாக அதனி நினைவுபடுத்தி சொல்லவேண்டும்.

 

கடலை நோக்கி  அது செய்த பாக்கியம் என்ன என்று  கேட்கிறார் ஆழ்வார் பெருமான்..  அழகிய பாடல் இது.

அடியும் படி கடப்பத் தோள் திசைமேல் செல்ல.....

                                       அடியும் படிகடப்பத் தோள்திசைமேல் செல்ல,

முடியும் விசும்பளந் ததென்பர், - வடியுகிரால்

ஈர்ந்தான் இரணியன தாகம், இருஞ்சிறைப்புள்

ஊர்ந்தா னுலகளந்த நான்று

இரணியனுடைய  ஆகம் அதாவது மார்பை  வடி உகிரால்= கூர்மையான நகங்களால் ஈர்ந்தான் அதாவது கிழித்தெறிந்தவனும்  இரு சிறை புள் ஊர்ந்தான் என்றால் இரு சிறகுகளைக்கொண்ட  கருடன் மீது ஏறி நடத்துபவனுமாகிய  பெருமான்,  உலகு அளந்த நாளன்று அடியும் அதாவது  திருவடி
படி கிடப்ப =பூமியை அளந்துகொள்ள  தோள்=திருத்தோள்கள்

திசைமேல் செல்ல.....திக்கெங்கும் வியாபிக்க
முடியும்..கிரீடம்

விசும்பு..மேல் உலகத்தை
அளந்தது/...அ்ளவுபடுத்திக்கொண்டது

பின்னடிகளின் கருத்தையும் ஆழ்ந்து நோக்கினால், இரணியனைப்பிளந்து ப்ரஹ்லாதனுக்கு அருள்செய்தகாலத்திலும், ஸ்ரீகஜேந்திராழ்வானைக் காத்தருளப் பெரியதிருவடியின் மீதேறி அரைகுலையத் தலைகுலைய விரைந்தோடி வந்தகாலத்திலும் நேரில் சேவிக்க  இயலாமல் போனோமே  என்ற ஆதங்கம்   தோன்றும்



்பெரியோர்  கூறிய  விளக்கம்  இது...

 

இரணியனது	-	ஹிரண்யாஸுரனுடய
ஆகம்	-	மார்வை
வடி உகிரால்	-	கூர்மையான நகங்களாலே
ஈர்ந்தான்	-	கிழித்தெறிந்தவனும்
இரு சிறை புன் ஊர்ந்தான்	-	பெரிய சிறகையுடைய கருடனை ஏறிநடத்து பவனுமாகிய எம்பெருமான்
உலகு அளந்த நான்று	-	உலகளந்த காலத்திலே
அடியும்	-	திருவடி
படி கடப்ப	-	பூமியை அளந்துகொள்ள
தோள்	-	திருத்தோள்கள்
திசைமேல் செல்ல	-	திக்குகளிலே வியாபிக்க
முடியும்	-	கிரீடம்
விசும்பு	-	மேலுலகத்தை
அளந்தது	-	அளவுபடுத்திக்கொண்டது

பழுதே பலபகலும் போயின வென்று.....

 

பழுதே பலபகலும் போயினவென்று , அஞ்சி

அழுதேன் அரவணைமேல் கண்டு - தொழுதேன்,

கடலோதம் காலலைப்பக் கண்வளரும், செங்கண்

அடலோத வண்ணர் அடி.

 

 

 

பழுதே  பலபகலும் போயின.....வீணாய்ப்போனதே  என் நாளெல்லாம் என  புலம்புகிறார் ஆழ்வார் பெருமான். அலைவீசும் கடல்மீது  திருவடி  பதித்து  அறிதுயில் கொள்ளும் செங்கண் உடைய 

அடலோத வண்ணர்= ஓதம் என்று கடலுக்கும் அலைக்கும் பெயர்; இவ்விடத்தில்  அலை என்னும் பொருள்  திருமேனியிலே பரவுகின்றலாவண்ய தரங்கங்களைச் சொன்னபடி. அநுபவிக்க வருமவர்களை அடர்த்துத் தள்ளுகிற லாவண்ய தரங்கங்களோடு கூடிய திருமேனியையுடையவர் என்று கொள்ளவேண்டும் என  பாசுரத்திற்குப்பெரியோர் விளக்கம் கூறுகின்றனர்.

அந்தப்பெருமானின் திருவடியை  அஞ்சி அழுதநிலையிலிருந்தவர்  கை தொழுதாராம்!

 

ஆறாம்பாட்டில் “ ஒன்று மறந்தறியேன் ஓதநீர்வண்ணனை நான்” என்றும் “அன்று கருவரங்கத்துக்கிடந்து கைதொழுதேன் கண்டேன்” என்றும் கர்ப்பவாசமிருந்தே    தொழுததாக  சொல்லிக்கொண்ட இதே  ஆழ்வார்  இங்கே  பழுதே பலபகலும் போயினவென்று அழுவதாகச் சொல்லிக்கொள்வதேன் என்பதைஇப்பிறவிக்கு முன்னே   எனகொள்ளவேண்டும் 

முதல் ஆவார் மூவரே!

முதல் ஆவார் மூவரே அம்மூவருள்ளும்
முதல் ஆவான் மூரி நீர் வண்ணன்  முதல் ஆய
நல்லான் அருள்  அல்லால்  நாம நீர் வையத்து
பல்லார் அருளும் பழுது.

பொய்கைஆழ்வார் பெருமானின் 15வது பிரசுரம்

விளக்கம்

தனக்கென்று உருவம் யாதுமில்லாத இறைவன் படைத்தல் காத்தல் அழித்தல்  எனும் முத்தொழில்களை இயற்றி இந்த உலகினை அழிந்துபடாது நிலைபெறச் செய்வான் எடுக்கும் மூவடிவங்களே அயன் நாரணன் உருத்திரன் என்பவை யாகும். இம்மூவருள்ளும் கருங்கடல் வண்ணனாகிய நாரணன் முதல் ஆவான். நீரினை ஆட்சி செய்து அதனின்று பலவற்றை எழச் செய்யும் திருமாலின் அருளின்றி இந்த அச்சம் மிகுந்த வையகத்தில், ஏனையோர் செய்யக் கூடிய அருளாட்சிகளும் பழுதாய் விழும்.

முரி நீர் என்றால் கடல்
கடல் நிறம் கொண்ட திருமாலே  முதல் ஆய நலலன் என்றும் உறுதிபடப் பேசுகிறார், இந்த ஆழ்வார்

உலகு அளந்த மூர்த்தி உருவே முதல்.

அவர் அவர் தாம் தாம் அறிந்தவாறு ஏத்தி,
 இவர் இவர் எம் பெருமான் என்று,
சுவர் மிசை சார்த்தியும் வைத்தும் தொழுவர் உலகு அளந்த
மூர்த்தி உருவே முதல்
 .
ஆழ்வார் பெருமானின் 14ம் பாசுரம் இது.

அவரவர்கள் தங்கள் தங்கள் மனதிற்கு பட்ட,  அதாவது தாம்அறிந்தவகையில் வணங்குவர்.
இவர் இவர் எம் பெருமான்  என்று அதாவது  மனதிற்குப்பட்ட  உருவங்களை  தேவதைகளை  தெய்வம் என்று  சுவரில்   சார்த்தி அதில் வைத்து என்றெல்லாம்  வணங்குவர்
உலகை அளந்த பெருமானே ஆதிபிரான்( என்பதை அவர்கள் அறியமாட்டார்கள்)

உலகளந்த பெருமானை  வணங்காது  ஏதேதோ தெய்வங்களை ஏதேதோ வகையில் தொழுபவர்களைப்பற்றிய ஆழ்வாரின் ஆதங்கம்  பாசுரத்தில்  தெரிகிறது அல்லவா?
 

ஆதியாய் நின்றார் அவர்!

 

இயல்வாக ஈன்துழா யானடிக்கே செல்ல,

முயல்வார் இயலமரர் முன்னம், - இயல்வாக

நீதியா லோதி நியமங்க ளால்பரவ,

ஆதியாய் நின்றார் அவர்.

 

அழகிய திருத்துழாய் மாலையை அணிந்துள்ள எம்பெருமானது திரு வடிகளில் கிட்டுதற்குத் தகுதியாக  முன்னம்(பலகாலமாக)  முயற்சி செய்தவர்கள் (யாரென்றால்) இயல் அமரர் அதாவது தகுதிக்குரிய  நித்ய சூரிகள்,(இவர்களைப்போல நாமும் அவனது திருவடிக்குப்பாத்திரமாக வேண்டுமெனில்)  இயல்வு ஆக--அதற்குப்பொருத்தமாக  நீதியால் ஓதி... வேதம்  ஓதி..நியமங்களால் பரவ--- அந்த வேதம் கூறிய பொருளை அறிந்து அதன்படி நடக்குமாறு ஆதியாய்---முற்பட்டு நிற்கிறார்

அவர்-எம்பெருமான்.

 

எம்பெருமானை  அடைய  நித்யசூரிகளுக்கு மட்டுமில்லை நமக்கும் அத்தகுதியை  உண்டாக்கவே  ஆதியாய்  நமக்காக  நம்மை செயல்படுத்த  பெருமான்  காத்திருக்கிறாராம்  என்னே  கருணை அவனுக்கு!  வேதம் ஓத முடியாதவர்கள்  திவ்யபிரபந்தம் எனும் வேதத்திற்கு சமமான  ஆழ்வார் பெருமான் பாசுரங்கள் வாசித்து ஆழ்ந்து ஆராதனை செய்து உய்வோமாக.

அவியாத ஞானமும் வேள்வியும் நல்லறமும்....

 

செவிவாய் கண்மூக் கு   உடலென் றைம்புலனும்

செந்தீபுவிகால் நீ்ர் விண் பூதமைந்தும் -அவியாத

ஞானமும் வேள்வியும் நல்லறமுமென்பரே

ஏனமாய் நின்றாற் கியல்வு.

 

 

ஏனமாய் நின்றார்க்கு   என்பதை முதலில் கொள்ளவேண்டும் அதாவது  

 

வராஹ அவதாரம் செய்து  தானே  செயல்களைப்புரியும் பெருமானைப்பெறுவதற்கு

 

செவி வாய் கண் மூக்கு உடல் என்று பஞ்ச இந்திரியங்களும்

சிவந்ததீ     பூமி காற்று(கால்) நீர்     வானம் என்னும்   பூதங்களால் ஆன தேகமும்

இடைவிடாமல் பெருமானை சிந்திப்பதற்கான பக்தியும்

அந்த பக்தி வளரக்காரனமாக இருக்கிர  அக்னிஹோத்திரம் போன்ற வேள்விகளும்

பக்தியை வளர்க்கக்கூடிஅய் விவேகமும் தர்மமும்

இயல்வு என்பரே....சாதனங்கள் என்று சொல்கிறார்களே  இது தகுதியோ?

 

 

 

ஆபத்து நேரிடும்போது, தானே வந்து பாதுகாப்பவனன்றோ எம்பெருமான் என்னவேண்டி ஏனமாய் நின்றாற்கு என்கிறார்

  மாசுடம்பில் நீர்வாரா மானமிலாப் பன்றியாய்த் திருவவதரித்து அரியன செய்ததெல்லாம் அடியார்க்கன்றோ?.

 

 

வாய் அவனை அல்லது வாழ்த்தாது!

வாய்  அவனை அல்லது வாழ்த்தாது-கை உலகம்
தாயவனை அல்லது தாம் தொழா-பேய்முலை நஞ்சு
ஊண் ஆக  உண்டான் உருவொடு பேர் அல்லால்
காணா  கண் கேளா செவி.

ஆழ்வார் பெருமானின் 11வது பாசுரம் இது..

இதைப்போலவே  இருக்கும்     இந்த இரு பாடல்களைப்பாருங்கள்...

மூவுலகும் ஈரடியான் முறைநிரம்பா வகைமுடியத்
தாவியசே வடிசேப்பத் தம்பியொடுங் கான்போந்து
சோவரணும் போர்மடியத் தொல்லிலங்கை கட்டழித்த
சேவகன்சீர் கேளாத செவி என்ன செவியே
திருமால்சீர் கேளாத செவி என்ன செவியே


பெரியவனை மாயவனைப் பேருலக மெல்லாம்
விரிகமல உந்தியுடை விண்ணவனைக் கண்ணும்
திருவடியும் கையும் திருவாயும் செய்ய
கரியவனைக் காணாத கண்ணென்ண கண்ணே
கண்ணிமைத்துக் காண்பார்தம் கண்ணென்ண கண்ணே

என்ற சிலப்பதிகாரப்பாடல்  நினைவுக்கு வருகிறது

ஆழ்வார் பெருமான் பாசுர விளக்கம் பார்ப்போம்


என் வாயானது சர்வேஸ்வரனையன்றி  யாரையும்  வாழ்த்தாது,  எனது கரமானது உலகின் தாய்போன்றவனை(பெற்றதாயினும் ஆயின செய்யும் என்னும் குலசேகர ஆழ்வார் அருளியதை நினைப்போம் இங்கு) தவிர மற்றவரை வணங்காது..
பூதனையிடம் நஞ்சை உணவாக  உண்டானே அவனது    திருமேனியையும்  திருநாமமும் தவிர என் கண்கள்  வேறேதும் காணாது (என் அமுதினைக்கண்ட கண்கள் மற்றொன்றினைக்கானாவே  என்றாரே பாணரும்) செவி வேறெதையும் கேட்காது.
எத்தனை அருமையான  பாட்டு! எத்தனை எளிமை  ஆழ்வாருக்கு! அதைவிட  எத்தனை  பிரியம் அவருக்கு  பெருமான் மீது!  பொய்கைஆழ்வார் பெருமான்  திருவடி சரணம்!




 

் உலகளவு உண்டோ உன் வாய்?

 

மண்ணும் மலையும் மறிகடலும் மாருதமும்,

விண்ணும் விழுங்கியது மெய்யென்பர், - எண்ணில்

அலகளவு கண்டசீ ராழியாய்க்கு, அன்றிவ்

வுலகளவு முண்டோவுன் வாய்?

 

விளக்கம்

 

பூமியை  மலைகளை  அலையடிக்கும் கடலை  காற்றினை  விண்ணை  எல்லாம்  நீ    விழுங்கியது  உண்மை என்பார்கள்  அடியார்கள்.  எண்ணிப்பார்த்தால்   மிகுந்த  கல்யாண  குணங்களை  உடைய  கடல்போன்றவனான  உன் வாயானது   அன்று அதாவது  யசோதைக்கு  வாயில்  உலகைக்காட்டியபோது-  இந்த உலகளவு   விசாலமாக  இருந்திருக்குமோ?

மாவடிவின் நீ அளந்த மண்!

பொருகோட்டோர் ஏனமாய்ப் புக்கிடந்தாய்க்கு, அன்றுன்

ஒருகோட்டின் மேல்கிடந்த தன்றெ, - விரிதோட்ட

சேவடியை நீட்டித் திசைநடுங்க விண்துளங்க,

மாவடிவின் நீயளந்த மண்?

 

 

 

 

பொய்கைஆழ்வார் பெருமானின் இந்தப் பாசுரத்தில்  வராஹப்பெருமான்  பிரசன்னமாகிறார்.

 அவருடன்  உலகளந்த வாமனனும்!

 

விளக்கம்...

 

 

விரி தோட்ட என்ற  வரியிலிருந்து  ஆரம்பிக்கவேண்டும்.   ஒளி  விரிந்த  மகரகுண்டலங்களை அணிந்த   சிவந்த செந்தாமரை போன்ற திருவடிகளை   வளரச்செய்து  திசையெல்லாம்  நடுங்கச்செய்து  வானத்தையும் நடுங்கவைத்து  (திரிவிக்கிரமனாக வந்து)  மா(பெரிய)  வடிவத்தில் வந்து  நீ உன் திருவடியினால்  அளந்த பூமியானது,  பொருகோட்டோர் ஏனமாய்ப்புக்குஎன்பது   நிலத்தை்க்கோரப்பற்களால்குத்தி திரிகிற வராஹ மூர்த்தியாக   புக்கு என்பது பிரளய வெள்ளம்,  இடந்தாய்க்கு அன்று என்பது   அண்டத்தினின்றும் பூமியைக்குத்தி எடுத்து வந்த அக்காலத்தில், உனது, ஒருகோட்டின் மேல் கிடந்ததன்றே என்பது.. ஒரு கோரப்பல்லிலே ஏகதேசத்தில் அடங்கிக்கிடந்ததன்றோ என்பதாகும்.

 

பொருகோட்டோரேனமாய்ப்புக்கிடந்த வரலாறு:-

 

ஹிரண்யகசிபுவின் உடன்பிறந்தவனான ஹிரண்யாக்ஷனென்னுங் கொடிய அசுரன் தன் வலியையாற் பூமியைப் பாயாகச் சுருட்டி எடுத்துக்கொண்டு கடலில் மூழ்கிச் சென்றபோது தேவர் முனிவர் முதலியோரது வேண்டிகோளினால் திருமால் மஹாவராஹரூபியாகத் திருவ்வதரித்துக் கடலினுட்புக்கு அவ்வசுரனை நாடிக்கண்டு பொருது கோட்டினாற்குத்திக் கொன்று பாதளலோகத்திற் சார்ந்திருந்த பூமியைக்கோட்டினாற்குத்தி அங்கு நின்று எடுத்துக்கொண்டு வந்து பழையபடி விரித்தருளினன் என்பதாம்.

 

. “பாராருலகம் முதுமுந்நீர் பரந்தகாலம் வளைமருப்பில் ஏராருருவத்தேனமா யெடுத்த வாற்றலம்மான்-” என்ற திருமங்கையாழ்வாரின் பாசுரம்  இங்கு நினைக்கத்தக்கது.

மயங்க வலம்புரி வாய் வைத்து....

மயங்க வலம்புரி  வாய் வைத்து வானத்து

இயங்கும் எறி கதிரோன் தன்னை முயங்கு அமருள்

தேர் ஆழியால்மறைத்தது என் நீ திருமாலே

போர் ஆழிக்கையால் பொருது.

 

விளக்கம்

 

திருமாலே   நீ    எண்ணிறந்த மன்னர்கள்  நெருங்கிக்கிடந்த  பாரதப்போர்க்களத்தினில்  எதிரிகள்  அஞ்சி நடுங்கும்படியாக  உனது பாஞ்சசன்யமெனும்  சங்கினை முழக்கி போர் செய்வதற்கான  கருவியாக  இருக்கும்  திருவாழியை ஏந்திய கரத்தினால் பீஷ்மர் முதலானவர்கலை  துரத்தி அதாவது போர் செய்து    தேர் ஆழியால் அதாவது சக்கரத்தினால்      ஆகாயத்தில் சஞ்சரிக்கும் சூரியனை  மறைத்ததுஎதற்காக?

எறிகதிரோன் தன்னைத்தேராழியால் மறைத்த வரலாறு:-

பாரதப்போரில் பதின்மூன்றாநாளிலே அர்ஜுனனின்  மகன் அபிமந்யுவைத் துரியோதனனின் உடன் பிறந்தாளின் கணவனான ஸைந்தவன் கொன்றுவிட,  தன் மகனைக்கொன்ற ஜயத்ரதனை மற்றைநாள் ஸூர்யாஸ்தமனத்திற்குள் தான் கொல்லாவிடில் தீயில்குதித்து உயிர் துறப்பதாக அர்ஜுனன் சபதம் செய்கிறான்.

 அதனையறிந்த பகைவர்கள் பதினாலாநாள் பகல்  முழுவதும் ஜயத்ரதனை வெளிப்படுத்தாமல் சேனையின் நடுவே நிலவறையில் மறைத்துவைத்திருக்க, அர்ஜுனனுடைய சபதம் பழுதாய்விடுமே என்று சிந்தித்துக் கண்ணபிரான் சூர்யனை அஸ்தமிப்பதற்குச் சில நாழிகைக்கு முன்னமே தனது திருவாழியினால் மறைத்துவிட, அப்பொழுது எங்கும் இருள் பரவுகிறது.

 அர்ஜுனன் தன் உறுதியின்படி அக்னிப்ரவேசம் செய்யப்புக, அதனைக் களிப்போடு காண்பதற்குத் துரியோதனாதிகளுடனே ஸைந்தவன் வந்து எதிர்நிற்க, அப்போது கண்ணபிரான் திருவாழியை வாங்கிவிடவே பகலாயிருந்ததனால் உடனே அர்ஜு்னன் ஜயத்ரதனைத் தலைதுணித்தனன் என்பதாம்.1:

 “நாழிகை கூறிட்டுக் காத்து நின்ற அரசர்கள் தம் முகப்பே நாழிகை போகப் படை பொருதவன் தேவகிதன் சிறுவன்” என்றார் பெரியாழ்வாரும்.

.

 

கார் ஓத வண்ணன் படைத்த மயக்கு

  பொய்கை ஆழ்வாரின் 7வது பாசுரம் இது

திசையும்  திசை உறு தெய்வமும்   தெய்வத்து
 இசையும்  கருமங்கள் எல்லாம் அசைவு இல சீர்க்
கண்ணன்  நெடுமால் கடல் கடைந்த கார் ஓத
வண்ணன் படைத்த மயக்கு


எல்லா  திசைகளையும் அந்த திசைக்கான தேவதைகளையும்  அவைகள்  புரியவேண்டிய செயல்களையும்(கடமைகளையும்)  எல்லாவற்றையும்  அசைவு இல  சீர்க் கண்ணன் நெடுமால்  கடல கடைந்த  கருத்த குளீர்ந்த பெருமான் ப்டைத்த  மயக்கத்திற்குரியதாகும் அதாவது  நிலையானது  அசைவு இல்லாத  கண்ணன்  தான்  மற்றவை  மயக்கத்திற்குரியவை நிலையானதல்ல  என்கிறார்.. மேலும் நல்ல விளக்கங்களை ஆராய்ந்து மறுபடி எழுதுகிறேன்

கண்டேன் திருவரங்க மேயான் திசை!

ஒன்றும் மறந்தறியேன் ஓதநீர் வண்ணனை நான்
இன்று மறப்பனோ? ஏழைகாள் – அன்று
கருவரங்கத்துள்கிடந்து கைதொழுதேன் கண்டேன்
திருவரங்கமேயான் திசை” –


 ஆறாவது பாசுரத்தில்  அரங்கனிடம்  வந்துவிட்டார்!

இதன் விளக்கம் என்  சிற்றறிவுக்கு எட்டியவரை...

கடல் வண்ணத்துப்பெருமானை நான்  ஒருக்காலும் மறப்பதில்லை  இன்று நான் மறப்பேன் என  நினைத்தீர்களோ (அவனை நினைக்காத)  ஏழைகளே!(அரங்கச்சொத்து  இல்லாதவர்கள் ஆழ்வார்பெருமானுக்குஏழைகளாம்)
 அன்று  தாயின் கருவறைக்குள் இருந்தபடியே  கைதொழுதேன்  அவன் திசை திருவரங்கமேயாகும் என  கண்டுகொண்டேன்!

கர்ப்பவாசத்திலேயே ,மறக்காத நான்  இன்று மறப்பேன் என்று நினைத்தீர்களா அறிவுகெட்டவர்களே(ஏழைகாள்) என்றும்   இப்பாட்டிற்கான  அர்த்தம்  ஆராய்ந்துபார்த்தால்  கடலாய் விரிகிறது. அதன் ஒரு துளியாய்  இங்கு  அரங்கனுக்கும் ஆழ்வார் பெருமானுக்கும் சமர்ப்பணம்!

     
ஏழை என்பதற்கு இவர் பெரியபெருமாளை இழந்து நிற்பவர்கள், பெருஞ்செல்வம் படைத்தோராயினும் ஏழையே என்கிறார்

உருவம் எரி கார்மேனி ஒன்று!

பொய்கைஆழ்வாரின் 5ம்பாசுரம்

அரன் நாரணன் நாமம் ஆன் விடை புள் ஊர்தி

உரை நூல் மறை உறையும் கோயில் -வரை நீர்

கருமம் அழிப்பு அளிப்பு கையது வேல் நேமி

உருவம் எரி கார் மேனி ஓன்று

 

 

அரியும் சிவனும்  ஒன்று என்பதான   பாசுரம்!

 

சங்கர நாரணன் -வாகனம் ரிஷபம் தர்ம சொரூபம்

 

 கருடன் வேத சொரூபம் .

 

.தானம் போன்ற நான்கு கால்கள் ரிஷபம்

 

..நிகமம் ஆகமம்–வேதம் சொல்லும் நாராயணன் பெருமை/

 

வரை=கைலாசம்

 

நீர் =கடல் பெண் எடுத்தது அங்கு இருந்து பர்வத ராஜ குமாரி பார்வது

 தொழில் கை ஆயுதம்

 

 அடுத்து சொல்கிறது உருவம் எரி

 

அதாவது அக்னி போல சிவன்

 

இவனோ கார் மேனி முகில் வண்ணன்

 

 -சர்வமும் அவனே..வாசுதேவ சர்வம் இதி –

 

 

 

அன்னான்தனை, ஐயனும்,
     ஆதியொடு அந்தம் ஒன்றாம்
தன்னாலும் அளப்ப அருந்
     தானும், தன் பாங்கர் நின்ற
பொன் மான் உரியானும்
     தழீஇ எனப் புல்லி, பின்னை,
சொல் மாண்புடை அன்னை
     சுமித்திரை கோயில் புக்கான்.

 

கம்பனும்  இப்படி சொல்கிறான்

 

ஐயனும்- இராமனும்; ஆதியொடு அந்தம் ஒன்றாம் தன்னாலும்
அளப்ப அருந் தானும் - முதலும்  முடிவும் ஒன்றாக உள்ள தன்னாலும்
வரையறுத்துக் கூறமுடியாதுள்ள திருமாலாகிய தானும்; தன் பாங்கர்
***பொன்னிறமான மான் தோலை  உடைய சிவபிரானும்;  தழீஇஎன -
தழுவிக் கொண்டாற் போல;  அன்னான் தனை- அந்த இலக்குவனை;
புல்லி - தழுவி;  பின்னை- பிறகு;  மாண்பு  உடை சொல்
அன்னை- மாட்சிமை உடைய சொற்களை உடையளாகிய சுமித்திரைத்
தாயின்;  கோயில் புக்கான் -மாளிகையைஅடைந்தான்.     இராமன் இலக்குவனைத் தழுவிய காட்சி திருமால் சிவபெருமானைத்
தழுவி  நின்றது போலும் என்றார்.  இலக்குவன் பொன்னிற மேனியன்
ஆதலின் பொன்னிறமான மான் உரி போர்த்தசிவபிரான் போல ஆயினன்.!

நெறி வாசல் தானேயாய் நின்றானை...

நெறி வாசல் தானேயாய் நின்றானை ஐந்து

பொறி வாசல் போர் கதவம் சார்த்தி அறிவானாம்

ஆல மர நீழல் அறம் நால்வர்க்கு அன்று உரைத்த

ஆல் அமர் கண்டத்து அரன்

 

 

பொய்கை ஆழ்வார் பாசுரம்  4

 

விஷம் கொண்ட கழுத்துடைய  அரனுக்குத்தெரியுமாம்  என  ஆழ்வார்  ஆரம்பிப்பதாக கொள்ளவேண்டும்  அதாவது  எம் பெருமான்   நமது ஐந்து பொறிகளின் (அவஸ்தை) போர் மூளும் கதவை அடைத்து   தானே உபாயமும் உபேயமுமாக இருக்கிறவனை  அன்று ஆலமரத்தின் கீழ்  நான்கு ரிஷிகளுக்கு(அகஸ்தியர் புலஸ்தியர் தக்ஷர் மார்க்கண்டேயர்) தர்மோபதேசம்  செய்தவனை   சிவன் அறிவானாம்( என்று  இலேசான பரிகாசத்வனியுடன் சொல்கிறார்)

அறிகிலேன் நீ கண்ட நெறி!

பார் அளவும் ஓர் அடி வைத்து, ஓர் அடியும் பார்  உடுத்த
நீர் அளவும் செல்ல நிமிர்ந்ததே, சூர்  உருவின்
பேய் அளவு கண்ட பெருமான் அறிகிலேன்
நீ அளவு கண்ட நெறி.


பொய்கை ஆழ்வார்  அருளிய 3வது  பாசுரம்...

 இந்தப் பாசுரமும் ஆயனுக்கே

உலகையே  காலால் ஒரு சுற்று சுற்றி அளந்தவன்

-பார்(உலகு) அளவும் ஓர் அடி வைத்து -ஆரண ஜாலம் தாண்டி நீர் அளவும் செல்ல நிமிர்ந்ததே

-உடனே கிருஷ்ணா அவதாரம் சூரு-அழகான பெண் போல்–(இங்கே  யசோதை)

தேவ கணம் சேர்ந்தவள்..-பேய்(பூதனை) அளவு–உயிரோடு சேர்த்து பாலை உரிந்தாய்–
அறிகிலேன்–இவளை உன் மனத்தால் என் நினைந்து இருந்தாய் …

அவளை உறிஞ்சு விட்டாய்–

 என்ன -சங்கல்பம் என்ன அறிகிலேன்

 

என்று கடல் கடைந்தது எவ்வுலகம் நீர் ஏற்றது?

2ம் பாசுரம் பொய்கைஆழ்வார் பெருமானுடையது

என்று கடல் கடைந்தது? எவ்வுலகம் நீர் ஏற்றது?
ஒன்றும் உணரேன் நான் அன்று அது
அடைத்து  உடைத்து  கண்படுத்த ஆழி இது நீ
படைத்து இடந்து உண்டு உமிழ்ந்த  பார்!

  விளக்கம் 

என்று  கடலை  (தேவர்களுக்காக)  கடைந்தான்  ?
எந்த உலகம்  நீரை(மாவலி  அளித்த  நீர் மூவுலகை அளந்த வாமனனால்) ஏற்றுக்கொண்டது?
ஒன்றையும் நான் உணரவில்லை.(அந்த இனிய அனுபவங்களைப்பெற்றிலேன் என்னும்  தாபம்)  அன்று அந்தக்கடலானது உன்னால் சேதுப்பாலம் கட்டப்பட்டு அடைக்கப்பட்டது  ராவண சம்ஹாரம் முடிந்ததும் அதன் மலைக்கற்கள் உடைக்கப்பட்டன. நடந்த கால்கள் நொந்ததால்  ஆழியில் நீ  பல்ளிகொண்டாய்.இந்த  உலகமானது  உன்னால் படைக்கப்பட்டு  இடந்து(வராஹ அவதாரத்தில்  பூமியைப்பிளந்தார் பெருமான்)  உண்டு(கிருஷ்ணாவதாரம்  மேலும் பிரளயவெள்ளத்தில் உலகை உண்டு பாதுகாத்து  மீண்டும்) உமிழ்ந்த அதாவது வெளிப்படுத்தினதாகும்!

சூட்டினேன் சொல்மாலை!

முதலாழ்வார்கள் மூவர். அவர்களில்  முதலாமவரான பொய்கை ஆழ்வார்  காஞ்சிபுரம் திருவெஃகாவில் ஒரு பொய்கையில்  பூத்த பொற்றாமரை மலரில் பொலிவுடன் அவதரித்தவர். பரந்தாமனின் திருச்சங்கின் அம்சம்.வையத்தை அகலாக  வார்கடல் நீரை நெய்யாகக்கொண்டு வான் சூரிய்னை நாரணனுக்கு  விந்தைமிகு விளக்கேற்றி மகிழும்  இவரது  பாடல்கள் எளிமையானவை. காலம்   7ம் நூற்றாண்டு  நூறுபாசுரங்கள்  கொண்ட முதல் திருவந்தாதி  இவரால் பாடப்பெற்றவைகள்.
திவ்ய்பிரபந்தம் என்னும் அருந்தமிழ் வேதத்தை  தமது பாடல்களால் நம்மிடம் விட்டுச்சென்றுள்ள மகான்கள்  ஆழ்வார்கள்.

பொய்கை ஆழ்வாரின்  பாசுரங்களை ஆராதிப்போம்..

திருக்கோவிலூர் என்ற இடத்தில் அன்று.  மழை, காற்றுடன் கூடிய பின்மாலைப் பொழுது. நன்கு இருட்டிவிட்டது. மழைக்கு ஒதுங்க நினைத்த பொய்கையாழ்வார் மிருகண்ட முனிவர் ஆசிரமத்தில் உள்ள இடைகழியில் (ரேழி என்றும் சொல்லுவர். வீட்டின் அல்லது கோவிலின் நுழைவாயிலில் உள்ள நடைபாதையைக் குறிக்கும்.) ஒதுங்கினார். அங்கே சற்று ஓய்வெடுக்க நினைத்து, படுத்துக் கொண்டார். சற்று நேரத்திற்கெல்லாம் அங்கே பூதத்தாழ்வார் வந்தார். “ஒருவர் படுக்கலாம் இருவர் இருக்கலாம்” என்று கூறி, பொய்கையாழ்வார் அவருக்கு இடம் கொடுத்தார். சற்று நேரம் கழித்து பேயாழ்வார் நனைந்துகொண்டு அங்கு வந்தார். “ஒருவர் படுக்கலாம், இருவர் இருக்கலாம், மூவர் நிற்கலாம்” என்று கூறியபடியே மூவரும் நின்றனர். அப்போது அந்த இடத்தில் திடீரென்று ஒரு நெருக்கடி ஏற்பட்டது போல் உணர்ந்தார்கள். யார் இப்படி இவர்களைப் போட்டு நெருக்குகிறார்கள் என்று காண்பதற்காக முதலில் பொய்கையாழ்வார் பாடிய  பாசுரம் இது.

“
முதல் திருவந்தாதி.
இயற்பா.

  தனியன்

முதலியாண்டான் அருளிச்செய்தது.

கைதை சேர்  பூம்பொழில் சூழ் கச்சிநகர் வந்துதித்த
பொய்கைப்பிரான் கவிஞர்பேரேறு-வையத்து
அடியவர்கள்  வாழ அருந்தமிழ் நூற்று அந்தாதி
படி விளங்கச்செய்தான் பரிந்து...



இனி  பாசுரம்.

வையம் தகளியா, வார் கடலே நெய்யாக
வெய்ய கதிரோன் விளக்காக – செய்ய
சுடர் ஆழியான் அடிக்கே சூட்டினேன் சொல் மாலை
இடர் – ஆழி நீங்குகவே

உலகமே அகலாக, கடலே நெய்யாக, சூரியன் விளக்காக, இடர் நீங்க பொய்கை ஆழ்வார் சூட்டிய சொல்மாலை  துன்பக்கடலை  நீக்கிவிடும். ஆம் அதைத்தான்  இங்கு  அருள்கிறார் ஆழ்வார் பெருமான்.

 சுடர் ஆழியான்  அடியாம்!  ஒளி மிகுசக்கரம் கையேந்திய
அண்ணலின் திருவடியைப்பிரார்த்தனை செய்து  சொல்மாலையை  கட்டத்தொடங்குகிறார்.

 

பராங்குசனே பரனென்று பற்றினான் வாழியே!

மதுரகவி ஆழ்வார்   வாழித்திருநாமம்!

எம்பெருமான் கருணையால்  மதுரகவி ஆழ்வார் அருளிய பாசுரங்களை   முடித்தோம்.
ஆழ்வாரின் வாழித்திருநாமம்  இன்று.

சித்திரையிற்  சித்திரைநாள் சிறக்க வந்தோன் வாழியே
திருக்கோளூர் அவதரித்த  செல்வனார் வாழியே
உத்தர கங்கா தீரத் துயர் தவத்தோன் வாழியே
ஒளிக்கதிரோன்  தெற்குதிக்க உகந்து வந்தோன் வாழியே
பத்தியோடு பதினொன்றும்பாடினான்  வாழியே
பராங்குசனே பரனென்று பற்றினான் வாழியே
மத்திமாம் பதப்போருளை வாழ்வித்தான் வாழியே
மதுரகவி திருவடிகள் வாழி வாழியே!

மதுரகவி ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம்!

(அடுத்து  திவ்யபிரபந்தத்தில்  முதலாழ்வார் பெருமான்களை  தரிசித்து அவர்தம் இயற்றிய பாசுரங்களை ஆராதிக்க  அரங்கன் அருளவேண்டும்.
 

அடைந்தவர்கட்கெல்லாம் அன்பன்.!

அன்பன் தன்னை* அடைந்தவர்கட்கெல்லாம்
அன்பன்* தென் குருகூர் நகர் நம்பிக்கு*
அன்பனாய்* மதுர கவி சொன்ன சொல்
நம்புவார் பதி* வைகுந்தம் காண்மினே*


எனது  அறிவிற்கு எட்டிய  விளக்கம்.


அன்பனான   மதுரகவியின்  ஆச்சார்யப்பெருமான்  தன்னை அடைந்த அனைவருக்கும்  அன்பன்  ஆன நம்மாழ்வார்மீது அன்பு கொண்டவனான  மதுரகவி  இயற்றிய  பாசுரங்களை  பாடுவோர்பரமபதம்  அடைவார்கள் என நம்பிக்கை கொள்ளலாம்
கடைசி பாசுரத்தில் திருநாடு  வைபவத்தை  வைகுந்தம்  சென்றுவந்த வள்ளலின்  சீடரான  மதுரகவி    அருளி இருப்பதில்  வியப்பென்ன!



ஆழ்வார் அன்பரின் விளக்கம்
தன்னை அடைந்தவர், அடையாதவர் எல்லோரிடத்திலும் அன்புடன் இருப்பவர் எம்பெருமான்(வாத்சல்யம்). எம்பெருமானுக்கு உகப்பாக காரியங்களைச் செய்பவரே அடியார்கள் ஆவர். ஆக எம்பெருமான் உகந்ததைப் பற்ற வேணும் என்றால் அவன் அடியார்களைப் பற்ற வேண்டும். அதனால் அஞ்ஞான இருளைப் போக்குபவரான, எம்பெருமான் மிகவும் உகக்கும் ஆசார்யானையே முதலில் தாமும் முதலில் பற்றி நமக்கும் வழி காட்டுகிறார் ஸ்ரீ மதுரகவிகள். ஏன் என்றால் ப்ராப்திக்கு எல்லையும், புருஷகாரம் செய்பவரும் அவரே. இப்பாசுரங்களைத் தஞ்சமாகப் பற்றுபவருக்கு இடம் திருநாடான திருப்பரமபதம் ஆகும் என்று பூர்த்திஆகிறது இத்திவ்யப்ரபந்தம்